De verborgen deur van Selma Noort is een sprankelende sprookjesvertelling, waarin kinderen het (uiteraard) winnen van kwaadwillende volwassenen.

Selma Noort bindt zich niet aan een vast genre. Ze schreef onder meer een historisch kinderboek (De zee kwam door de brievenbus), de dystopische jeugdroman Als de hemel valt, een bijbels-mythologische vertelling (Koningskind) en realistische kinderboeken als Het kleine huis bij de rivier.  En nu is er de sprookjesvertelling De verborgen deur, met potloodtekeningen van Noort zelf.

Hoofdpersoon is de 11-jarige weesjongen Augustus, kortweg Augie. Hij is de zoon van de op het slagveld gesneuvelde keizer, maar nog te jong om al het land te regeren. Ridder Dolman ziet zijn kans schoon om de macht te grijpen. Hij bedenkt een plan om Augie uit de weg te ruimen en diens halfgare neef Lodewikus alias Lijpe Loetje als marionet op de troon te plaatsen.
Augie wordt opgesloten in zijn torenkamer met een schildwacht ervoor. Maar gelukkig is er die verborgen deur die zijn moeder ooit heeft laten maken. Zo kan Augie in- en uitlopen en een tegenplan smeden. Daarbij krijgt hij hulp van zijn kindermeisje Sophie en haar broertjes en zusjes, van zijn leermeester Fideel en van schatbewaarder Rudolf. En zijn schare aanhangers groeit gestaag, want het personeel heeft weinig op met Dolman en al helemaal niet met Lijpe Loetje.

Qua plot doet De verborgen deur een beetje denken aan De prins die licht gaf. In beide is er een koninklijke erfgenaam die opgesloten wordt, maar waarin uiteindelijk het goede en het kinderlijke wint. Waar het boek van Edward van de Vendel een parabel over hoop is, koos Noort voor een luchtige en humoristische invulling.
De karakters zijn zwart-wit: Dolman is supergemeen, Lodewikus een ijdele nietsnut en Augie en zijn fans hebben het hart op de goede plaats. Maar in dit geval is dat geen diskwalificatie. Niet alleen passen duidelijke karakters bij een sprookje, Noort beschrijft ze met de nodige humor. Ook komisch is het spel met vermommingen, geheime deuren en kinderen die moeiteloos door het kasteel rondlopen. Augie zelf vermomt zich als dienstmeid en loopt continu met een po rond – zo lijkt het alsof hij aan het werk is en valt niemand hem lastig.

Naast overdrijving gebruikt Noort herhaling en opsommingen als geslaagde stijlfiguur. Dan buitelen de ridders bijvoorbeeld zo over elkaar heen:
‘Die wordt achter zijn rug Lijpe Loetje genoemd.’
‘Die is niet goed snik!’
‘Die is stapelmesjogge.’
‘Die heeft een klap van de molen gehad.’

Noorts soepele taal maakt (voor)lezen van dit boek tot een feestje.
De verborgen deur is een sprankelend sprookje, waarin Noort handig Andersens sprookje ‘De nieuwe kleren van de keizer’ verwerkt. Dat past helemaal bij de thematiek van kinderen die zegevieren over kwaadwillende (of onnozele) volwassenen.