Willow en het magische woud van Sabine Bohlmann leest makkelijk weg, maar het boek is nogal onevenwichtig qua plot en stijl.  

Samen met haar vader gaat Willow in het huis van haar overleden oudtante wonen. Deze Alwien heeft haar bovendien nog een bijzonder bos nagelaten. Willow is er al snel niet meer weg te slaan en raakt bevriend met de dieren en bomen. Als ze op een boshuisje stuit, ontdekt ze dat Alwien haar nog iets heeft nagelaten: magische krachten.

In het huisje vindt ze een brief van haar oudtante en een magisch boek dat haar helpt om haar krachten te ontwikkelen. Haar eigen heksenkracht is vuur, om echt krachtig te worden moet ze drie meisjes vinden die de andere drie elementen kunnen beheersen. Dit blijkt een manier voor de eenzelvige Willow om eindelijk vriendinnen te krijgen. Ze voelde zich altijd anders, maar met haar nieuwe heksenvriendinnen kan ze zichzelf zijn. Zoals Alwien schrijft: ‘Weet je, als je anders bent, dan vinden mensen je een beetje eng. (…) ze willen je in een hokje stoppen.’ Het echte thema van dit boek is dan ook eerder vriendschap dan hekserij en magie.

Willow en het magische woud is het eerste deel uit een serie over Willow. Het verhaal leest makkelijk weg en is ongecompliceerd. Maar het is ook nogal onevenwichtig qua plot en stijl. Alles wat zich in het bos afspeelt, is overgoten met een magisch, haast esoterisch sausje. Met teksten als ‘De kracht van dieren en de natuur is toch ook een deel van ons?’ en ‘waar we onze aandacht op richten, daar stroomt onze energie heen’.
De gebeurtenissen thuis en op school kenmerken zich daarentegen door de nodige oppervlakkigheid en achteloos vertellen. Zo blijft de verhaallijn over een irritante vriendin van haar vader en haar twee verwende kinderen ergens halverwege bungelen. En duikt er uit het niets een projectontwikkelaar op die het bos wil aankopen. Natuurlijk weten de vier vriendinnen dat kwaad af te wenden.

Het hoeft nauwelijks te verbazen dat de Duitse Sabine Bohlmann na een carrière als actrice al ruim zeventig boeken op naam heeft staan. Ze schudt ze zo uit haar mouw. Daar is niets magisch aan, het is vooral een kwestie van weinig aandacht besteden aan een goed doortimmerd verhaal.