Hannelore Bedert laat in De Helletorens zien hoe je met een irritante, niet overtuigende hoofdpersoon een spannend verhaal om zeep kunt helpen.

Ergens in een desolaat landschap staan twee groter torens. Dat het er twee zijn, lezen we pas aan het eind, meestentijds blijf je als lezer opgesloten in één toren. Deze telt tien verdiepingen en hoe hoger je komt, hoe ellendiger het leven van de bewoners is. Op de bovenste verdieping (rang 9) komt geen zonlicht en is nauwelijks eten voorhanden, op de begane grond (rang 0) is het daarbij vergeleken een paradijs. Bijna dan, want het gaat wel om een Helletoren waar Helleherders, wezens zonder neus en mond en met hoorns op hun hoofd, de bewoners onder de duim houden.  

De Belgische singer-songwriter en schrijfster Hannelore Bedert bedacht dit losjes op de hel geïnspireerde gegeven. En net als in de hel lijkt er voor de bewoners geen ontsnappen aan. Hooguit kunnen jongeren tijdens het Keuzemoment in een lagere, betere rang terechtkomen. Maar het ‘systeem’ honoreert lang niet altijd ieders keuzes. Lexa heeft geluk, ze mag van rang 5 naar rang 1. Maar tot haar verbijstering kiest haar beste vriend Mico uit vrije wil voor rang 9. Later wordt duidelijk dat Mico samen met vele anderen een opstand voorbereidt.
In rang 1 wordt Lexa onthaald als een lang verwachte gast. Ze begrijpt er niets van. Totdat ze hoort dat haar bloed genezende kracht heeft, omdat ze deel is van een tweeling. De lezer weet dan allang dat Mico natuurlijk haar tweelingbroer is, maar bij Lexa duurt het een eeuwigheid voordat het kwartje valt.

En dat is helaas Lexa ten voeten uit. Ze weet niets, begrijpt niets en steekt geen enkele voelhoorn uit. Dat zou een functie in het verhaal kunnen hebben - bijvoorbeeld om de ook onwetende lezer de hand te reiken. Maar de manier waarop Bedert haar neerzet, werkt averechts. Lexa’s breed uitgemeten geweifel, wispelturigheid, onbegrip, verongelijkte houding en wantrouwen jegens alles en iedereen haalt de vaart uit het verhaal. Ze is niet alleen een irritante hoofdpersoon, maar ook eentje die een spannend verhaalgegeven deskundig om zeep helpt.
En het is helaas ook niet zo dat het verhaal zo goed geschreven is, dat we in Lexa gaan geloven. Integendeel, de schrijfster strooit kwistig met gemeenplaatsen als ‘priemende blikken’, ‘angstzweet’ en ‘harten die als razende tekeer gaan’.
Ook de verhaallogica is soms ver te zoeken. Zo gaan Mico en Lexa in rang 1 en 0 met hun helende tweelingbloed de vele gewonden na de strijd genezen. Dat moeten ze op een knullige manier doen: sneetje snijden en met een bloedende vinger alle gewonden langs. Terwijl het  aanwezige laboratorium wel weet te voorzien in een supersonisch apparaat om hen op te laden, waren er kennelijk geen bloedbuisjes en pipetjes aanwezig. Natuurlijk, dit is maar een detail. Maar wie een nieuwe wereld wil creëren, moet die tot in de puntjes overtuigend kunnen maken. Dit eerste deel van De Helletorens maakt duidelijk dat een spannend gegeven alleen onvoldoende is.